Wasze dzieci nie są waszymi dziećmi.
Są synami i córkami Życia pragnącego siebie samego.
Przychodzą przez was,
ale nie pochodzą od was.
I pomimo, że są z wami,
to należą do samych siebie.
Możecie obdarować je swoją miłością,
ale nie swoimi myślami,
gdyż one mają swoje własne myśli.
Możecie dać dom ich ciałom,
ale nie ich duszom,
gdyż ich dusze zamieszkują dom jutra,
którego nie możecie odwiedzić
nawet w swoich snach.
Możecie starać się być jak one,
ale nie usiłujcie uczynić ich na swoje podobieństwo,
gdyż życie nie cofa się ani nie tkwi w dniu wczorajszym.
Jesteście łukiem, z którego wasze dzieci, niczym żywe strzały, są wysyłane naprzód.
Strzelec widzi znak na drodze Nieskończoności.
Napina was swoją mocą,
aby jego strzały mogły lecieć szybko i daleko.
Niechaj ręce Strzelca napinają was w służbie radości,
gdyż tak samo kocha on lecącą strzałę
jak stabilny łuk.

Tłumaczenie: Joanna Gołubowska
Tytuł oryginału: Damien Rice – On Children (from Kahlil Gibran’s The Prophet)